Meer berichten in Dakar 2016
jan 18

Etappe 13, Het zit erop.. De plak is binnen!!

Etappe 13, Het zit erop.. De plak is binnen!!

Sjaak Martens reed zijn Husqvarna netjes naar Rosario. Zelfs nu nog kon er zat gebeuren!

Uiteraard was niemand van plan om nog iets tussen de start van de special en het in ontvangst nemen van de medaille op het podium in Rosario te laten komen, maar toch waren er in het eerste deel van de special al diverse rijders vies gevallen.

“Ik moet er niet aan denken,” zei Sjaak dolgelukkig na ontvangst van zijn medaille. “Dan ben je zo dichtbij en dan glipt het zo door je vingers.” De 180 kilometer lange proef die na een hele zware tweede week eindelijk richting Rosario ging, was nog een gevaarlijke. “Al in het eerste deel waren er nog zo veel die nog even iets meemaakten waardoor het zomaar afgelopen kon zijn. Het terrein was slecht, veel gaten en kuilen die niet in het roadbook stonden, dus het was echt uitkijken geblazen. Er lagen er al zoveel ondersteboven dat ik echt bij mezelf dacht; ‘Kom op Sjaak, koppie erbij nu! We zijn er bijna..” Dat Sjaak het niet aan het toeval over ging laten was duidelijker dan ooit tevoren. Vastbesloten op te gaan halen waar hij zo hard voor getraind en afgezien had, streepte hij kilometer na kilometer af.

“En nu lekker naar mijn gezinnetje!”

Ruwe bolster en een blanke pit..

De woorden vallen bij Sjaak al snel. “Alles is ingeleverd en straks gaan we eten met het hele team als afsluiter van twee indrukwekkende weken. Ja en dan wil ik eigenlijk ook wel heel graag naar huis. Lekker naar mijn gezinnetje!”

Mooie woorden van een taaie, hard werkende, stoere kerel, die na twee weken vol motoren, benzine, zand, stof, rotsen, stenen en oprapen, sjouwen, zeulen, afzien, en blijdschap, het liefst nu gewoon naar huis gaat. Naar zijn lieve vrouw Antoinette die achter de schermen alles draaiend heeft gehouden. Niet alleen tijdens Dakar, maar ook vooraf was dat onmisbaar. “Als je gezin er niet achter staat kun je het wel vergeten. Ik heb kunnen trainen wanneer ik maar kon, doordat thuis alles door Antoinette opgevangen en geregeld werd. Eigenlijk lift het hele gezin het hele jaar op de Dakar mee. Het is veel rekening houden met.. En daar ben ik heel dankbaar voor!”
De podium ceremonie was geweldig volgens Sjaak. “Ik voelde me bijna een fabrieksrijder! Alles was al zo ontzettend goed geregeld bij het team van Henk Hellegers en nu stonden ze er ook bij op het podium. Het was hartverwarmend. Ze geven je gewoon het gevoel dat ze er net zo trots op zijn als jijzelf.”

jan 18

Etappe 12, Eigenlijk niets meegemaakt vandaag

Etappe 12, Eigenlijk niets meegemaakt vandaag

Sjaak Martens had een super mooie dag vandaag. “Ik heb gewoon super lekker gereden op een prachtige proef!”

450 kilometer verbindingsroute en 481 kilometer proef. Met het podium in Rosario in het zicht was het een proef om voorzichtig te benaderen. Sjaak Martens zat lekker in zijn vel en ging naar eigen zeggen fantastisch. “De proef van vandaag was gewoon zoals een proef in de Dakar moet zijn.”

“Goh, wat was het mooi vandaag zeg.. Echt ongelooflijk gewoon. Ik heb heerlijk gereden in een hele mooie omgeving. Heerlijk ook die snelle stukken waar ik lekker kon driften, goh wat is dat toch leuk. Dit zijn van die dagen, daar doe je het voor.”

Sjaak heeft vandaag tijdens etappe 12 lekker zijn eigen ding gedaan de hele dag. Een aantal rijders ingehaald en een beetje trots klinkt er in zijn stem als hij verteld dat hij door niemand ingehaald is. Hij had helemaal niks meegemaakt vandaag aan bijzonderheden en een ‘oeps’ momentje zat er zelfs ook niet in. Heel behouden, geconcentreerd, maar met ontzettend veel plezier heeft Sjaak zijn Husky naar de finish van deze lange dag van Le Dakar gebracht. “1000 kilometer was het bijna, zo voelt het vandaag eens een keertje niet.”

jan 18

Etappe 11, Tot de tank in de modder

Etappe 11, Tot de tank in de modder

“Wat een dag hadden we weer zeg.. De hitte was niet te beschrijven.”

Sjaak Martens besloot in de loop van de dag om helemaal niet meer aan het klassement te denken en gewoon maar op standje overleven te proberen de finish te halen..

Dat het nu wel echt een hele fysieke strijd aan het worden is, is duidelijk. De strijd tegen de hitte en het vechten met de ondergrond en de omstandigheden valt na bijna twee weken ploeteren duidelijk niet mee.

“Het was enorm afzien,” volgens Sjaak. “Het leek wel erger dan van de week.” De etappe werd toen vanwege de hitte ook ingekort en de directeur van de rally stond zelf met een helikopter op de special om water uit te delen. De helikopter werd dankbaar als parasol gebruikt en er zaten uitgeputte rijders dankbaar in het kleine stukje schaduw wat hij daar creëerde. “Misschien kwam het wel door de fesh fesh,” zei Sjaak er nog achteraan. “Misschien dat het door die ontzettende losse stuifzooi wel veel heter leek.”

Een fikse tegenslag, die Sjaak te verwerken kreeg was het vast komen staan in de modder. “Ja tot de tank erin he. Niet normaal! Er kwam even een Peterhansel voorbij gevlogen met zijn Peugeot en toen moest ik enorm in de remmen omdat ik helemaal niets meer zag door het stof wat hij opblies. Het leek wel een zandstorm ineens. Ja en voordat ik het wist, stond ik in een enorme bak blubber. Helemaal vastgezogen. Er was 5 man voor nodig om hem er weer uit te krijgen. Gelukkig was er hulp. Daar ben ik heel dankbaar voor, anders had ik er nu nog gestaan..”

“Ik kan het gewoon niet uitleggen.”

Om het einde van de dag te kunnen halen besloot Sjaak om de tijden die hij reed maar te vergeten. Zoiets is in zulke omstandigheden ineens helemaal niet meer interessant en schiet zijn doel voorbij.

“Zeker met nog maar twee dagen te gaan zei Sjaak. Ik kan en wil het risico niet nemen, dat ik niet aan die endstreep kom door mijn eigen stommiteiten.” Wat hij daarmee wil zeggen, is dat het erg stom zou zijn om iet aan je gezondheid te denken. Sjaak besloot dus regelmatig eventjes te stoppen om bij te komen en wat te drinken. Heel rustig, niet met een tandje eraf, nee, dat waren minstens 3 tandjes eraf, vervolgde hij zijn weg.

Sjaak kwam tot zijn schrik Rob Smits tegen. De heren zijn nu bijna twee weken elkaars teamgenoot en dat doet iets met je. Je deelt dezelfde verhalen, je maakt hetzelfde mee onderweg en dat schept een soort band. Leeftijd en waar je woont maken helemaal niets uit daar. Je bent er met hetzelfde gevoel en doel naartoe gekomen en je gunt elkaar ook dat het gehaald wordt. “Kom ik daar toch Rob Smits tegen'” vertelde Sjaak met een beetje sippe ondertoon. “Goh, die was er echt hard afgevallen en hij had zich denk ik goed gestoten. Het stuur was gewoon afgebroken en dat zie je niet snel. Ik kon weinig voor hem doen dus ik heb zijn positie opgeschreven en ik heb dat doorgegeven aan het team. Die zijn er nu naartoe.” Het is heel akelig om iemand zo achter te laten. Dat voelt niet fijn.

Bij CP4, ongeveer na 300 kilometer, werd de proef gestopt en moesten de motorrijders het laatste stuk verder over de weg naar het bivak. Sjaak was blij dat hij er weer was. “Die hitte.. het was zo intens.. Ik kan de woorden er niet voor vinden. Ik kan het gewoon niet uitleggen.”

Maar… Sjaak is er weer! Met nog maar twee dagen te gaan zit Le Dakar 2016 er bijna op.
Morgen nog een lange dag met eerst een verbindingsetappe van rond de 350-400 kilometer met aansluitend een proef van 481 kilometer. Met een laatste stukje verbinding van zo’n 50 kilometer komen ze dan aan in het bivak van Villa Carlos Paz.

(Ten tijde van schrijven van deze nieuwsbrief, ligt Rob Smits te slapen in het bivak. Hij heeft het op eigen kracht gehaald, met wat pijntjes, maar start morgen gewoon zoals het er nu uit ziet. Het is dus ‘goed’ afgelopen. Benieuwd naar zijn verhaal? Dat komt op zijn facebook pagina.)

jan 18

Etappe 10, “Ik had medelijden met het motortje.”

Etappe 10, “Ik had medelijden met het motortje.”

“Ik ben toch wel een paar keer gevallen. Ik had gewoon medelijden met mn motortje.”

Het was een monsteretappe vandaag. “Zo warm, het terrein was zo kapotgereden, zo zwaar.. Na 2 keer oprapen ben je haast leeg door die warmte. Dat kost zo veel energie!”

Sjaak Martens klonk iets minder enthousiast dan de voorgaande dagen. Het was goed te horen dat hij moe was, zijn routine af wilde werken met eten, drinken, roadbook en naar bed wilde. De auto’s, motoren en vrachtwagens reden allemaal tegelijk in het veld vandaag. Je wil niet weten hoe zwaar het dan voor de motoren is om door die diepe vrachtwagensporen te moeten buffelen. Het is al een hels karwei om door die duinen heen te komen en dan woelen zij alles nog extra om. Alsof het nog niet gek genoeg is!”

“Het eerste waypoint, ik kon het niet vinden!”

Sjaak dacht dat hij wel een uur had verspeeld met het zoeken naar het eerste waypoint. Hij kreeg de melding: ‘Skip waypoint? Yes/No’ op zijn gps waardoor Sjaak wist dat hij hem gemist had.
“Nee natuurlijk sla ik die niet over,” mompelde Sjaak in zijn helm en draaide de motor, om zijn waypoint op te halen. “Het was een hele toer om die te pakken te krijgen. Er reed van alles rond met zichtbaar hetzelfde probleem.” Het was een rare lus die gemaakt moest worden om het waypoint op te pikken. “Het leek wel of we een soort achtje moesten rijden en we kwamen er op hetzelfde punt weer uit als we erin gingen.” Dat was heel onlogisch volgens Sjaak. Ergens ‘in moeten rijden’ klinkt heel gek, maar dat komt doordat de duinen een soort labyrint zijn als je er tussen rijdt. Je ziet niet wat er achter een duin is en soms rijd je gewoon door een soort van gangenstelsel tussen de voeten van de duinen met links en rechts niet meer dan een muur van zand.

Uiteindelijk had Sjaak het waypoint te pakken en kon hij door. Met het gevoel dat hij er een uur op had verloren probeerde hij die tijd een beetje goed te maken. Als je dan merkt dat je uitgeput begint te raken omdat je de zware motor een paar keer op hebt moeten tillen uit het losse zand, moet je gaan rijden om de finish halen. “Ik kreeg hem haast niet uit die losse bende opgetild” zei Sjaak. “Ik had ergens een hele steile klim met een soort betonplaat ineens op de wand van die duin. Ja, en toen schoof het achterwiel weg en daar lag hij weer. Ik had gewoon medelijden met mijn motortje!” Niet veel later kwam Sjaak nog in een gat terecht en dacht hij: “oke.. dit moet ik gewoon even anders benaderen. Moet er gewoon maar even het beste van maken.” En zo is hij iets rustiger richting finish aan het buffelen gegaan.

jan 18

Etappe 9, Die 185 kilometer leken er wel 500 te zijn.

Etappe 9, Die 185 kilometer leken er wel 500 te zijn.

Net zo bizar als etappe 2 vorig jaar.

Sjaak vond het wel een terechte beslissing van de organisatie. De kans op oververhitting en uitdroging is zo groot, dat je op een gegeven moment niet anders meer kan dan de veiligheid van je deelnemers waarborgen.

“Goh ja.. weet je etappe 2 nog van vorig jaar? Nou.. Het was gewoon precies zo..” Duidelijker kon Sjaak het niet uitleggen. Etappe 2 van de Dakar rally vorig jaar was verschrikkelijk. Er lagen zo veel rijders met uitdrogingsverschijnselen langs het parcours, dat het voor de organisatie te onoverzichtelijk werd en er een gebrek aan helikopters ontstond. De etappe werd toen ook ingekort en de rijders eruit gehaald. Voor Sjaak kwam dat bericht toen helaas te laat. Hij was al te ver voorbij het punt waar de rijders een alternatieve route op gestuurd werden en heeft de loodzware etappe toen volbracht, maar daar heeft hij dagen lang last van gehad. Fysiek is dat echt heel zwaar.

“Het gaat wel om mensenlevens hoor.” Vindt Sjaak. “Dus de beslissing van de organisatie was prima! Ik wil ook graag de garantie dat als er echt iets aan de hand is, er geen 20 wachtenden voor me zijn..”
Sjaak kwijt! Uit het zicht van de WP’s.

Wat zijn WP’s nou eigenlijk en wat is het verschil met een CP?
Buiten het zicht reed Sjaak zijn proef. De loodzware proef, wel te verstaan en het was natuurlijk slechts een kwestie van tijd voordat de twijfel en de ongerustheid her en der de intrede deed. De tijdswaarneming van Sjaak deed het niet en hij verscheen nergens in de lijstjes op de diverse websites. Uiteindelijk kwam hij in beeld bij CP1. Een CP is een Check Point en dat is net iets anders dan een Waypoint, afgekort WP. Deze WP’s en CP’s hebben altijd een nummer maar ze komen niet per se met elkaar overeen. In dit geval lag CP1 op de route van vandaag ter hoogte van WP2. De rijders moeten in de proef langs verschillende Waypoints zodat ze de route moeten volgen die uit is gezet. Anders zou iedereen zo rechtstreeks naar het eindpunt kunnen rijden via de kortste route. De Waypints zijn punten die je GPS herkent as je er in de buurt bent. Vooraf geprogrammeerd dus en onbemand. Mis je er eentje, dan krijg je een penalty. De CP’s, de Checkpoints dus, die zijn wel bemand en daar noteren ze iedereen die daar passeert, als een soort van extra controle op de route. Mocht je tracking systeem het nou niet doen, dan krijg je soms een andere mee maar die zien de volgers thuis dan niet, omdat die niet is geregistreerd op de naam van de deelnemer.

Dat nou juist op zo’n heftige dag niet te volgen is waar Sjaak uithangt is dan wel vervelend. Gelukkig kwam er bericht van het thuisfront dat hij had gebeld om te laten weten dat het goed met hem ging. Ze stonden met een groepje bij een benzinepomp en gingen gezamelijk naar het bivak rijden. Heel fijn van Sjaak dat hij er even bij stil staat, dat er thuis waarschijnlijk ongerustheid is tijdens een dag als deze. Hij weet dat het nieuws rondom de rally gevolgd wordt en dat het bericht dat het te gevaarlijk is en de etappe ingekort wordt, het thuisfront ook bereikt.

Het was wel echt heel zwaar..
De snelheid lag laag en het was constant omhoog, naar beneden, en weer omhoog en naar beneden via smalle sporen. Het zand was erg los en de ondergrond onder dat zand was ook niet te vertrouwen. “Onder die fesh fesh lagen keien en zaten er dikke gleuven in de grond. Door die losse poeder die daar op ligt zie je daar niks van. Het was zo opletten en hard werken vandaag. De eerste 40 kilometer he ik echt niet harder dan 40 kilometer per uur gereden. Struiken, scheuren en gaten.. Echt wel afzien hoor. Maar als het een makkie zou zijn allemaal, dan is het geen echte Dakar.” Zei Sjaak later vanuit het bivak.
Als het zo moeizaam gaat en je geen snelheid kunt maken, tikken de af te leggen kilometers niet zo hard weg. “Die 185 kilometer van vandaag.. nou.. die leken er wel 500 te zijn. Zo’n gevoel had ik echt! Maar dat komt omdat je zo moet zeulen met zo’n zware motor op lage snelheid. Dat is echt hard werken!”

Het team dunt uit..
Helaas dunt het team van Sjaak wat uit. Het HT Rallyraid team van Henk Hellegers had vandaag met maar liefst 2 uitvallers te maken, waaronder de Nederlander Hans Smits, die vanwege de hitte op heeft moeten geven. “Ik vind het zo jammer voor hem! Zijn familie is onderweg om er bij de finish bij te kunnen zijn en dan val je uit. Zo zuur!”
We zullen het helaas even moeten doen zonder echte actiefoto’s van vandaag. De fotografen lagen allemaal in de duinen te verpieteren in de hitte om daar de mooiste foto’s te schieten. Helaas voor die hard werkende mensen (want die maken ook uren zeg!) kwam er haast niemand langs omdat de proef drastisch werd ingekort. Daar lig je dan met je goeie gedrag.. Te wachten op iets wat niet komen gaat. Het antwoord op het bericht van de foto-team-chef met duizend maal sorry voor het ontbreken van de actiefoto’s kon natuurlijk niet anders zijn, dan dat het helemaal niet erg was en dat er van de start van de proef nog wel een “gelukkige Sjaak-plaat” binnen was gekomen vandaag.

jan 18

Etappe 8, Heel de dag trammelant gehad!

Etappe 8, Heel de dag trammelant gehad!

Heel de dag trammelant gehad!
Dat was even knijpen!..

Kun je nagaan zeg.. Je weet ook gewoon niet wanneer het gaat gebeuren. De pechvogel komt gewoon langs wanneer hij zelf wil, ook al is het net pas rustdag geweest en zijn alle motoren weer netjes klaargemaakt.

Het is uiteraard niet zo dat alles wat maar los kan aan zo’n motor, ook echt vervangen kan worden tijdens zo’n rustdag. Dan kun je de halve fabriek wel meeslepen aan materiaal en monteurs. Alles wordt dus nagelopen op speling en of alles nog geborgd zit met een extra ijzerdraadje, de olie wordt vervangen, remmen, ketting, tandwielen etc.

Vol goede moed ging Sjaak Martens dus vanochtend weer op pad. De motor had trouwens ook zoals hij dat zo mooi kan zeggen: “nog geen klap verkeerd gegeven.” ‘Just another day in the office’ zou je haast zeggen. Helaas voor Sjaak liep het een tikkie anders vandaag.

Voor vertrek bij de proef is het nog vaak even benen strekken, ff piesen, beetje ouwehoeren met collega rijders etc. Toen Sjaak terug kwam lopen bij zijn motor die hij gewoon even op de standaard had gezet, viel het hem gelijk op. “Lag er ineens olie onder de motor. Daar had ik geluk mee dat ik erop af kwam lopen. Als je gewoon zit te zitten op je zadel, zie je dat echt niet druppen onder je op de grond. Een andere deelnemer misschien wel, maar die staan ook gewoon hun ding te doen en dan valt het waarschijnlijk helemaal niet zo op.”

Het bleek de kering van het voortandwiel te zijn. Goed.. Nog geen paniek. De 180 km lange proef werd opgevolgd door een neutralisatie van 19 km voordat ze de tweede proef van de etappe moesten rijden en daar zou het serviceteam ook nog zijn. Dat was mooi geluk!

Eenmaal aangekomen bij het team, is er niet genoeg tijd om de kering te vervangen. Het is slechts een stukje van 19 km en de rijders hebben allemaal een sticker met een
starttijd voor de proef na de neutralisatie. Daar moet Sjaak gewoon op tijd zijn. Dus hop een liter erin gegoten en een liter extra mee op zak voor onderweg. Die extra liter was Sjaak eigenlijk best vlot vanaf vond hij zelf. “Ik wilde met het oog op de marathonetappe van morgen, niet te veel risico nemen. Ik heb dus niet afgewacht tot het olielampje ging branden, maar ik ben wel een paar keer gestopt om even door het peilglas in het blok te kijken naar het niveau. Als ik dan niets meer zag, deed ik er weer olie bij.” Het zeek eruit volgens Sjaak. Zijn broek en laarzen zijn een verschrikking! Alles zit natuurlijk onder de olie. Onderweg heeft hij bij een Toyota die hij ergens zag ook nog om olie gevraagd en dat hebben ze hem gelukkig meegegeven.

“Het was best heel lastig!” zei Sjaak. “De etappe zelf was al hartstikke pittig en dan heb je er ook nog zorgen bij. Ik had er een hele kluif aan! Ik heb echt alle zeilen bij moeten zetten om het bivak te halen. Morgen begint het eerste deel van de tweede marathon etappe en dan wil je geen motorschade hebben door te weinig olie in het blok. Dat zou echt klote zijn!” Het was een echt dagje man-and-machine gedurende etappe nr 8. Sjaak zat toch wel een beetje met geknepen billen op de motor omdat hij zich zorgen maakte over het machientje. Als je daar heel druk mee bent in je hoofd, ben je iets minder geconcentreerd aan het rijden waardoor Sjaak ook nog ergens verkeerd reed en iets tijd verloor.

En toch, zoals altijd, sloot hij weer af met een ‘hoorbare’ grijns..

“Maar we zijn er weer!”